Roth w wersji intymnej przekonuje mnie chyba najbardziej obok Rotha w wersji freskowej, a „Dziedzictwo” to jedna z piękniejszych rzeczy o odchodzeniu bliskiej osoby (tu: ojca), jakie w życiu czytałem. 

Książka znajduje się w kolekcji "Wybór Cieślika", w ramach której Krzysztof Cieślik, tłumacz, krytyk i redaktor, poleca swoje ulubione książki.

Najbardziej osobista książka Philipa Rotha

Impulsem do napisania Dziedzictwa była choroba ojca pisarza – nieoperacyjny (choć pierwotnie uznawany za łagodny) guz mózgu. Autor przejmująco opisuje ostatnie miesiące życia Hermana Rotha, wspominając skomplikowaną i pełną napięć relację ojciec-syn, poszukiwanie wspólnego języka przypominające swoistą próbę sił: ojciec, emigrant z Europy Wschodniej, kontra młody zbuntowany pisarz.

W Dziedzictwie autor stawia pytania o sprawy ostateczne, lecz nigdy nie zapomina o codziennym wymiarze egzystencji, o pozornie nieistotnych drobiazgach składających się na nasze życie, wstydliwej cielesności, przemilczanej zazwyczaj w literaturze, o słabościach, które nie odbierają człowiekowi godności, ale wzbogacają jego prawdziwy obraz. W tej wyjątkowej książce Philip Roth proponuje nowe spojrzenie na problemy nurtujące go w dotychczasowych powieściach, od Kompleksu Portnoya począwszy, na Oszustwie kończąc. Dziedzictwo to pożegnanie z literacką fikcją, wstrząsająca historia, którą rozpoczęło i zakończyło życie.